Winterzoet (Chimonanthus praecox) onderscheidt zich door zijn bloei midden in de winter. Tussen december en februari verschijnen kleine, wasachtige bloemen op de nog kale takken. Ze zijn bleekgeel met een roodbruin tot purperrood hart en verspreiden bij zacht weer een uitgesproken zoete geur.
De plant groeit uit tot een dicht vertakte, opgaande struik van ongeveer 2 tot 4 meter hoog en kan na vele jaren het karakter van een kleine meerstammige boom krijgen. Het middelgroene blad is langwerpig en voelt aan de bovenzijde opvallend ruw aan. In de herfst verkleurt het geel voordat het afvalt.
Standplaats en verzorging
Winterzoet bloeit het best op een zonnige, warme en beschutte plaats. Een voedzame, voldoende vochthoudende maar goed doorlatende bodem is geschikt. Langdurig natte grond wordt slecht verdragen. Beschutting tegen koude wind beperkt bovendien de kans op schade aan bloemen die tijdens een vorstperiode al volledig geopend zijn.
Jonge planten hebben doorgaans enkele jaren nodig voordat ze voor het eerst bloeien. Snoei is zelden noodzakelijk. Verwijder storende of oude takken indien nodig onmiddellijk na de bloei, zodat de vorming van nieuwe bloemknoppen zo weinig mogelijk wordt verstoord.
