- Tous les produits
- Sierplanten
- Bodembedekkers
- CAMPANULA TAKESIMANA
- Bodembedekkers
Koreaanse klokjesbloem (Campanula takesimana) onderscheidt zich door haar grote, hangende klokbloemen. Ze zijn roomwit tot zachtroze en vertonen aan de binnenzijde een duidelijke donkerrode tekening. De bloei valt hoofdzakelijk in de zomer.
Deze vaste plant vormt brede groepen met groen, hartvormig blad en breidt zich uit via ondergrondse uitlopers. Dat maakt haar bruikbaar als bodembedekker, maar vraagt enige opvolging in een kleine border of tussen zwakker groeiende planten. Ongewenste uitlopers kunnen eenvoudig worden afgestoken.
Plant Campanula takesimana bij voorkeur in halfschaduw, in een humusrijke bodem die voldoende vocht vasthoudt maar niet langdurig nat blijft. Een zonnigere plaats is mogelijk wanneer de grond tijdens droge zomerperioden niet volledig uitdroogt. Uitgebloeide stengels mogen worden teruggesneden; afgestorven plantendelen worden in het voorjaar verwijderd.
Campanula takesimana kan zich krachtig uitbreiden via ondergrondse uitlopers. Op geschikte, humusrijke grond ontstaat daardoor na verloop van tijd een brede groep. In een ruime border is dit bruikbaar voor bodembedekking, maar tussen kleine of zwak groeiende vaste planten kan de soort te dominant worden. Controleer daarom geregeld de rand van de plantengroep. Uitlopers die buiten de voorziene ruimte verschijnen, kunnen met een spade worden afgestoken. Een wortelbegrenzer kan nuttig zijn wanneer de beschikbare plaats beperkt is.
Een plaats in halfschaduw is doorgaans het meest geschikt. In de volle zon kan Koreaanse klokjesbloem eveneens groeien wanneer de bodem humusrijk blijft en tijdens droge perioden voldoende vocht bevat. Op droge zandgrond of een warme standplaats kan het blad sneller slap worden en blijft de groei beperkter. Vermijd tegelijk een bodem waarin water langdurig blijft staan. Onder lichte bomen of heesters is aanplant mogelijk, zolang de wortelconcurrentie niet te sterk is en er nog voldoende licht beschikbaar blijft voor een goede bloei.
De hangende klokbloemen variëren van roomwit tot zachtroze. Vooral de binnenzijde is kenmerkend: daar zijn donkerrode tot paarsrode vlekken en nerven zichtbaar. De tekening valt het sterkst op wanneer een bloem van opzij of onderaan wordt bekeken. De kleurintensiteit kan enigszins verschillen naargelang de bloem, de lichtinval en het bloeistadium. Juist deze combinatie van een lichte buitenzijde en een donkere binnentekening onderscheidt Campanula takesimana van veel andere klokjesbloemen.
Ja, vooral op een humusrijke plaats in halfschaduw kan deze soort een brede, gesloten groep vormen. De uitbreiding gebeurt met ondergrondse uitlopers en niet met kruipende bovengrondse stengels. Daardoor is ze vooral geschikt voor grotere borders, bostuinen en vakbeplantingen waar enige verspreiding gewenst is. Voor een kleine border met fijne, traag groeiende planten is ze minder geschikt, tenzij de groei regelmatig wordt begrensd. Houd bij de aanplant dus rekening met de ruimte die de plant na enkele jaren kan innemen.
Snoei is niet noodzakelijk voor het voortbestaan van de plant. Uitgebloeide bloemstengels kunnen wel worden weggeknipt wanneer een netter beeld gewenst is. Daarmee wordt de uitbreiding via ondergrondse uitlopers niet gestopt; daarvoor moeten ongewenste scheuten worden afgestoken. Laat gezond blad na de bloei staan zolang het nog functioneert. Afgestorven resten kunnen in het late najaar of vroege voorjaar worden verwijderd. Controleer bij die onderhoudsbeurt meteen of de plant buiten de toegewezen ruimte groeit.