ASTER NOVAE-ANGLIAE 'VIOLETTA'

'Violetta' wordt doorgaans ongeveer 1,5 m hoog. Daardoor past deze cultivar vooral achteraan in een vasteplantenborder, waar de lagere planten het onderste deel van de stengels kunnen bedekken. Houd bij de plaatskeuze rekening met de uiteindelijke hoogte en met voldoende ruimte rondom de pol. Op een zeer voedselrijke bodem of een beschutte plaats kunnen de stengels extra lang worden.

Op een beschutte standplaats is opbinden niet altijd nodig, maar steun kan wel nuttig zijn. De hoge stengels dragen in het najaar veel bloemen en kunnen daardoor bij wind of zware regen doorbuigen. Plaats een plantensteun bij voorkeur al tijdens de groei, zodat de stengels er vanzelf doorheen groeien. Een standplaats uit de harde wind beperkt het risico op omvallen.

Ja, deze Nieuw-Engelse aster verdraagt lichte halfschaduw. In de zon ontwikkelt 'Violetta' doorgaans de rijkste bloei en de stevigste groei. Kies in halfschaduw een plaats met voldoende licht en vermijd zware concurrentie van bomen of grote struiken. Een bodem die tijdens het groeiseizoen voldoende vocht vasthoudt maar niet langdurig nat blijft, is het meest geschikt.

'Violetta' bloeit hoofdzakelijk in september en oktober. De precieze start en duur hangen af van het weer, de standplaats en de ontwikkeling van de plant. Door deze late bloeiperiode sluit de cultivar goed aan op vaste planten die eerder in de zomer bloeien. De violetpaarse bloemen hebben een duidelijk geel hartje en verschijnen talrijk op vertakte stengels.

Knip de afgestorven stengels tegen het einde van de winter terug tot dicht bij de grond, voordat de nieuwe scheuten beginnen te groeien. De oude stengels mogen tijdens de winter blijven staan zolang ze stevig en verzorgd ogen. Ze markeren dan ook de plaats van de plant. Nieuwe groei ontstaat in het voorjaar opnieuw vanuit de basis van de pol.