Russische stokroos met zachtgele bloemen
De Russische stokroos (Alcea rugosa) vormt hoge, meestal weinig vertakte bloemstengels van ongeveer 1,5 tot 2 meter. De enkele, bleek citroengele bloemen openen tijdens de zomer geleidelijk langs de stengel. Het groene blad is ruw behaard en duidelijk gelobd.
Deze soort is doorgaans minder vatbaar voor stokroosroest dan de veel gekweekte Alcea rosea. Volledige resistentie mag echter niet worden verwacht, vooral niet op een vochtige standplaats met weinig luchtcirculatie.
Standplaats en verzorging
Alcea rugosa groeit het best in de volle zon, op een diepe en goed doorlatende bodem. Na voldoende inworteling verdraagt de plant droge periodes vrij goed. Langdurig natte grond is minder geschikt.
De hoge bloemstengels kunnen op een open of winderige plaats steun nodig hebben. Een standplaats tegen een zonnige muur of achteraan in een border biedt meer beschutting. Uitgebloeide stengels kunnen in het najaar worden verwijderd. De plant is goed winterhard in België.
Alcea rugosa bereikt doorgaans een hoogte van ongeveer 1,5 tot 2 meter. Op een beschutte standplaats blijven de stevige, opgaande stengels meestal goed overeind. In een open tuin of op een plaats met veel wind kan een plantensteun wenselijk zijn, vooral tijdens de bloei. Plaats de steun bij voorkeur vroeg in het seizoen, zodat de stengels er natuurlijk doorheen groeien. Een zonnige plek tegen een muur of achteraan in een border beperkt de windbelasting.
Alcea rugosa is doorgaans minder vatbaar voor stokroosroest dan de gewone stokroos, Alcea rosea. Dat betekent niet dat aantasting volledig uitgesloten is. Een zonnige standplaats, voldoende luchtcirculatie en een bodem zonder langdurige wateroverlast helpen om het blad gezond te houden. Verwijder sterk aangetaste bladeren en laat afgestorven plantenresten niet rond de voet liggen. Zo wordt de hoeveelheid schimmelsporen voor het volgende groeiseizoen beperkt.
Ja. Zodra de Russische stokroos goed is ingeworteld, verdraagt hij droge periodes vrij goed. Een zonnige, goed doorlatende bodem is belangrijker dan een voortdurend vochtige grond. Tijdens het eerste groeiseizoen blijft regelmatig water geven nodig om de wortelontwikkeling te ondersteunen. Op zeer droge zandgrond kan ook een volwassen plant tijdens langdurige zomerdroogte extra water gebruiken. Vermijd vooral een standplaats waar in de winter langdurig water rond de wortels blijft staan.
Dat kan wanneer de kleigrond voldoende afwatert. Zware, verdichte klei waarin tijdens de winter water blijft staan, is minder geschikt. Maak de bodem voor het planten diep los en verbeter indien nodig de structuur, zonder een afgesloten plantgat te vormen. Een licht verhoogde plantplaats kan helpen op natte grond. Op kalkhoudende klei vormt de zuurtegraad doorgaans geen belangrijk probleem; een luchtige bodemstructuur en een zonnige ligging zijn doorslaggevender.
De uitgebloeide bloemstengels kunnen in het najaar tot bij de basis worden teruggesneden. Wie geen uitzaaiing wenst, verwijdert de stengels zodra de laatste bloemen verwelkt zijn en voordat het zaad volledig rijpt. Gebruik proper en scherp snoeigereedschap. Bladeren met duidelijke roestvlekken worden het best afzonderlijk opgeruimd en niet als beschermende laag rond de plant achtergelaten. Nieuwe scheuten verschijnen vanuit de basis wanneer de groei in het voorjaar opnieuw begint.