De smalbladige wilg (Salix exigua) onderscheidt zich door zijn lange, opvallend smalle bladeren. De fijne beharing geeft het loof een zilvergrijze kleur, vooral aan de onderzijde. De dunne, buigzame twijgen vormen een losse en enigszins onregelmatige struik.
Deze bladverliezende wilg maakt worteluitlopers en kan zich na verloop van tijd in de breedte uitbreiden. Dat maakt hem bruikbaar voor ruime, natuurlijke beplantingen en voor het begroeien van taluds. In een kleine border vraagt de wortelopslag regelmatige controle.
In april en mei verschijnen katjes. Salix exigua is tweehuizig: mannelijke en vrouwelijke bloemen groeien op afzonderlijke planten. Zonder bekende herkomst of selectie kan daarom niet vooraf worden bepaald welk type katjes een exemplaar zal dragen.
Een zonnige standplaats geeft de meest compacte groei en de duidelijkste zilverkleur. De soort groeit op verschillende bodems, waaronder zandgrond, en verdraagt na een goede inworteling tijdelijke droogte beter dan veel andere wilgen. Geef jonge planten tijdens langdurig droge perioden wel voldoende water.
Snoei is niet noodzakelijk, maar de struik kan in de late winter worden teruggezet om jonge scheuten en een dichtere groei te stimuleren. Houd er rekening mee dat stevige snoei ook nieuwe opslag vanuit de basis kan bevorderen.
