- All products
- Sierplanten
- Bodembedekkers
- SAXIFRAGA UMBROSA
- Bodembedekkers
Lage bodembedekker voor koele schaduw
Schildersverdriet (Saxifraga umbrosa) vormt compacte rozetten van stevige, glanzend donkergroene bladeren met een gekartelde rand. De rozetten breiden zich langzaam uit tot een lage, dichte mat. Boven het blad verschijnen in mei en juni fijne bloemstengels met kleine, wit tot bleekroze bloemen.
Deze vaste plant groeit het best in halfschaduw of schaduw. Kies een humusrijke bodem die voldoende vocht vasthoudt maar overtollig water goed afvoert. Een koele plaats aan de bosrand, tussen struiken of in een beschaduwde rotstuin sluit goed aan bij zijn groeikarakter. Droge grond in combinatie met felle zon wordt minder goed verdragen.
Oudere pollen kunnen na verloop van tijd in het midden opener worden. Door ze op te nemen, te delen en de jonge buitenste delen opnieuw te planten, blijft de begroeiing gesloten. Buiten het verwijderen van uitgebloeide stengels vraagt Saxifraga umbrosa weinig onderhoud.
Nee. Saxifraga umbrosa is een botanische soort uit de Pyreneeën en een van de ouders van de hybride Saxifraga × urbium. Die hybride wordt eveneens vaak schildersverdriet genoemd en komt veel voor in de handel. De namen worden daardoor geregeld door elkaar gebruikt. Wie specifiek Saxifraga umbrosa zoekt, kiest de echte soort en niet automatisch de vaker aangeboden hybride.
Ja, schildersverdriet kan op een schaduwrijke plaats groeien, op voorwaarde dat de bodem humusrijk en doorlatend blijft. Onder dicht gebladerte kan concurrentie van boomwortels de grond echter sterk uitdrogen. In zulke omstandigheden groeit de plant minder gesloten en is tijdens droge perioden extra water nodig. Lichte tot matige schaduw geeft doorgaans een betere combinatie van groei en bloei dan een zeer donkere, droge standplaats.
Alleen wanneer droge zandgrond met organisch materiaal wordt verbeterd en niet langdurig uitdroogt. Saxifraga umbrosa verkiest een koele, humusrijke bodem die gelijkmatig vochtig blijft. Op arme zandgrond kan compost of bladaarde het vochtvasthoudende vermogen verbeteren. Een hete plaats in volle zon is ongeschikt, omdat blad en wortelzone daar te snel uitdrogen. Goede afwatering blijft wel belangrijk: blijvend natte, verdichte grond is evenmin aangewezen.
Oudere pollen kunnen in het centrum minder vitaal worden terwijl de buitenste rozetten verder groeien. Dit is een normaal verouderingsverschijnsel bij matvormende vaste planten. Neem de pol op wanneer het midden zichtbaar openvalt, verwijder het oude centrale deel en plant de gezonde buitenste stukken opnieuw. Door de bodem tegelijk met compost of bladaarde te verbeteren, kunnen de jonge delen opnieuw een gesloten begroeiing vormen.
De bladrozetten blijven doorgaans ook tijdens de winter aanwezig. Na strenge vorst, nat winterweer of uitdrogende wind kunnen oudere bladeren beschadigd raken. Deze kunnen in het voorjaar voorzichtig worden verwijderd zodra nieuwe groei zichtbaar wordt. Een goed doorlatende bodem is vooral in de winter belangrijk, omdat langdurig natte grond de compacte rozetten en wortels kan aantasten.