CAMPANULA COCHLEARIIFOLIA (PUSILLA)

De naam Campanula pusilla wordt nog geregeld gebruikt voor de plant die botanisch als Campanula cochleariifolia wordt aangeduid. Op etiketten en in oudere plantenlijsten kunnen daarom beide namen voorkomen. De toevoeging pusilla duidt bij dit product niet op een afzonderlijke cultivar. Het gaat om de lage, matvormende klokjesbloem met knikkende lichtblauwe tot blauwlila bloemen.

Ja. Deze soort groeit goed in ruime voegen, rotsspleten en tussen stenen wanneer er voldoende fijne grond aanwezig is. Het substraat moet goed doorlatend zijn, maar mag tijdens het groeiseizoen niet volledig uitdrogen. Een open voeg met wat stenige, kalkhoudende grond is geschikter dan een zeer smalle, hete spleet zonder vochtbuffer. Vermijd plaatsen waar regenwater langdurig rond de wortels blijft staan.

De plant vormt kruipende wortelstokken en kan daardoor geleidelijk een lage mat of kleine kolonie vormen. Op een geschikte, frisse bodem groeit hij tussen stenen en langs randen verder zonder hoog te worden. Rond zeer kleine of traag groeiende rotsplanten kan het nodig zijn om uitlopers af en toe weg te nemen. Op een droge of verdichte bodem verloopt de uitbreiding doorgaans minder vlot.

Aanhoudend natte grond is een belangrijk risico. Hoewel de soort goed winterhard is in België, verdragen de wortels geen langdurig stilstaand water. In zware kleigrond of een pot zonder goede afvoer kunnen tijdens de winter wortelproblemen ontstaan. Plant daarom in een luchtige, stenige bodem en zorg dat overtollig water snel weg kan. Het afsterven van het bovengrondse blad in de winter is daarentegen normaal.

Zon tot halfschaduw is geschikt, maar de plaats mag niet langdurig heet en uitgedroogd zijn. In een koele rotstuin kan de plant goed in de zon staan. Op warme, zuidgerichte plekken biedt lichte namiddagschaduw een gelijkmatiger bodemvocht. Te veel schaduw kan de groei en bloei verminderen, terwijl felle hitte in combinatie met droge grond de lage mat kan verzwakken.