- Alle Produkte
- Sierplanten
- Conifeer
- THUJOPSIS DOLABRATA
- Conifeer
Hibacipres (Thujopsis dolabrata) onderscheidt zich door zijn grove, bijna leerachtige schubbladeren. De bovenzijde is glanzend heldergroen, terwijl brede witte banden aan de onderzijde een duidelijk tweekleurig effect geven. Het dichte loof blijft ook in de winter groen.
De plant begint als een forse, breed piramidale struik en ontwikkelt zich op termijn tot een grote boom met een doorgaande stam. In Belgische tuinen moet daarom voldoende ruimte worden voorzien. Oudere exemplaren krijgen een roodbruine schors die in grijsachtige schilfers afbladdert.
Thujopsis dolabrata groeit in zon, halfschaduw en schaduw, maar stelt duidelijke eisen aan de bodem. Een humusrijke, voedzame en gelijkmatig vochthoudende grond geeft het beste resultaat. De bodem moet tegelijk voldoende doorlatend zijn, want langdurig stilstaand water is ongunstig. Op droge zandgrond en warme, uitdrogende standplaatsen groeit hibacipres minder goed.
Door zijn uiteindelijke omvang komt deze conifeer vooral tot zijn recht als solitaire boom in een ruime, beschutte tuin of park. Hij is goed winterhard in België, maar jonge planten vragen tijdens droge perioden extra water om uitdroging van de wortelkluit te voorkomen.
Hibacipres kan in België op lange termijn uitgroeien tot een boom van ongeveer 15 tot 20 meter. De uiteindelijke hoogte hangt sterk af van de bodem, de vochtvoorziening en de beschikbare ruimte. Jonge planten zijn nog breed struikvormig, maar ontwikkelen geleidelijk een piramidale kroon en een doorgaande stam. Voor een kleine tuin is de soort daarom minder geschikt. Houd bij de aanplant niet alleen rekening met de huidige plantmaat, maar ook met de forse kroon die zich na vele jaren kan vormen.
Ja. Thujopsis dolabrata verdraagt halfschaduw en schaduw en kan daardoor worden aangeplant in een lichte bostuin of aan de beschaduwde zijde van een ruime tuin. Ook een zonnige standplaats is mogelijk, zolang de bodem voldoende vochtig blijft. Op een warme plaats waar zon en wind de grond snel laten uitdrogen, neemt de kans op verdrogingsschade toe. De combinatie van lichte schaduw, een koele wortelzone en een humusrijke bodem sluit doorgaans het best aan bij de natuurlijke groeibehoefte.
Nee, langdurig droge grond is geen geschikte groeiplaats voor deze soort. Hibacipres verlangt een bodem die gelijkmatig fris tot vochtig blijft, zonder voortdurend drassig te zijn. Vooral jonge planten en exemplaren op zandgrond kunnen tijdens droge zomers snel hinder ondervinden van een tekort aan water. Een mulchlaag helpt om verdamping te beperken en het humusgehalte te verhogen. Geef tijdens langere droogteperioden grondig water, zodat niet alleen de bovenste bodemlaag maar de volledige wortelzone bevochtigd wordt.
Hibacipres groeit het best in een voedzame, humusrijke bodem die vocht vasthoudt en tegelijk overtollig water afvoert. Zand-, leem- en kleigrond kunnen geschikt zijn wanneer de structuur voldoende luchtig is en de bodem niet uitdroogt. Zeer arme zandgrond vraagt een verbetering met organisch materiaal. Verdichte grond en langdurig stilstaand water moeten worden vermeden. Een beschutte groeiplaats met een koele wortelzone ondersteunt een gelijkmatige ontwikkeling van het dichte, wintergroene loof.
Thujopsis dolabrata valt vooral op door zijn grotere en dikkere schubbladeren. Ze zijn glanzend groen aan de bovenzijde en dragen aan de onderzijde brede, helderwitte huidmondjesbanden. Daardoor oogt het loof grover en sterker getekend dan bij de meeste levensbomen (Thuja). Ook de groeiwijze verschilt: hibacipres wordt zonder regelmatige haagsnoei een forse, piramidale boom. Het is daarom eerder een solitaire conifeer voor een ruime groeiplaats dan een gebruikelijke haagplant.