- Alle Produkte
- Sierplanten
- Meerjarige vaste planten
- Vaste planten
- LIGULARIA WILSONIANA
- Vaste planten
Forse bladplant met late bloei
Ligularia wilsoniana vormt een forse pol met grote, groene, hartvormige bladeren. In augustus en september verschijnen lange, opstaande trossen met gele bloemen boven het blad. De bloeistengels bereiken doorgaans een hoogte van ongeveer 1,30 tot 1,60 meter. Na de bloei kunnen ook de pluizige zaadstanden nog enige sierwaarde behouden.
Deze vaste plant heeft voldoende ruimte nodig en komt het best tot zijn recht achteraan in een ruime border of langs een vochtige oever. De plant sterft bovengronds af in de winter en loopt in het voorjaar opnieuw uit.
Standplaats en bodem
Een vochtige, humusrijke bodem is belangrijk. In halfschaduw blijft het blad doorgaans het langst fris. Een zonnige standplaats is mogelijk wanneer de grond tijdens de zomer voldoende vochtig blijft. Op droge grond kunnen de grote bladeren bij warm en zonnig weer snel slap hangen.
Knip het afgestorven loof weg aan het einde van de winter, vóór de nieuwe groei begint. Door de combinatie van een forse bladpol en hoge bloemstengels is Ligularia wilsoniana minder geschikt voor een droge border of een plaats met beperkte ruimte.
Ja, maar alleen wanneer de bodem tijdens het groeiseizoen voldoende vochtig blijft. Door het grote blad verliest Ligularia wilsoniana bij warm weer veel water. Op een droge, zonnige standplaats kunnen de bladeren daardoor snel slap hangen. Halfschaduw is doorgaans veiliger, vooral op lichte zandgrond of op plaatsen die in de namiddag sterk opwarmen. Langs een vochtige oever of in een vochthoudende border kan de plant meer zon verdragen.
Slap hangende bladeren wijzen meestal op een tijdelijk vochttekort, vooral tijdens zonnig en warm weer. Controleer of de bodem onder het oppervlak nog vochtig is en geef zo nodig ruim water. Wanneer dit verschijnsel regelmatig terugkomt, staat de plant waarschijnlijk te droog of te zonnig. Een vochthoudende bodem en bescherming tegen de heetste middagzon beperken dit probleem. Na voldoende water herstelt het blad doorgaans, zolang de uitdroging niet te lang heeft geduurd.
Alleen wanneer er voldoende ruimte beschikbaar is. Ligularia wilsoniana vormt een forse bladpol en de bloemstengels kunnen ongeveer 1,60 meter hoog worden. De plant past daarom beter achteraan in een ruime border dan aan de rand van een smal plantvak. Houd ook rekening met de grote bladeren, die naburige lage planten kunnen overschaduwen. Voor een kleine tuin is een afzonderlijke, ruime standplaats nodig waar de plant zich zonder veel concurrentie kan ontwikkelen.
Ja. Een vochtige vijverrand sluit goed aan bij de behoefte van Ligularia wilsoniana, op voorwaarde dat de plant in grond staat en niet permanent onder water komt. Vooral een humusrijke oever die in de zomer niet uitdroogt is geschikt. De grote bladpol en hoge gele bloemtrossen hebben voldoende ruimte nodig. Plant de soort daarom niet te dicht bij kleinere oeverplanten die door het forse blad verdrongen of overschaduwd kunnen worden.
Het bovengrondse deel sterft in de winter af. De verdroogde stengels en bladeren kunnen aan het einde van de winter worden verwijderd, vlak voordat de nieuwe scheuten verschijnen. Wie de pluizige zaadstanden decoratief vindt, kan ze tijdens de winter laten staan. Snoei is verder niet nodig om de plant in vorm te houden. Verwijder het oude loof voorzichtig, zodat de jonge scheuten aan de basis niet beschadigd raken.