CAREX PSEUDOCYPERUS (OEVERZEGGE)

Nee. De algemeen gebruikte Nederlandse naam voor Carex pseudocyperus is hoge cyperzegge. De naam oeverzegge hoort botanisch bij Carex riparia, een andere soort. Beide zeggen groeien op natte plaatsen en kunnen daardoor worden verward. Bij de hoge cyperzegge vallen vooral de langgesteelde vrouwelijke aren op, die tijdens de ontwikkeling duidelijk gaan overhangen. Voor de keuze van de juiste plant is het daarom aangewezen om de botanische naam Carex pseudocyperus als uitgangspunt te nemen.

Ja. Carex pseudocyperus groeit aan waterkanten en kan ook in ondiep zoet water staan. Een natte moeraszone of een vijverrand waar de bodem voortdurend verzadigd blijft, sluit goed aan bij haar natuurlijke groeiplaats. Plant de wortelzone niet meteen in diep water. De soort is vooral geschikt voor ondiepe zones met voldoende licht en een matig voedselrijke tot voedselrijke bodem. Ook buiten het water kan ze groeien, op voorwaarde dat de grond blijvend nat blijft.

Alleen wanneer de tuingrond voortdurend vochtig tot nat blijft. Hoge cyperzegge is geen geschikte keuze voor een border die tijdens de zomer geregeld uitdroogt. Een laaggelegen plek, natte greppel, moerasborder of vijverrand biedt betere omstandigheden. De bodem mag bestaan uit zand, leem of klei en kan kalk bevatten. De beschikbare hoeveelheid vocht is belangrijker dan de precieze grondsoort. Op drogere grond blijft de groei achter en kan de plant tijdens langdurige droogte wegvallen.

Carex pseudocyperus wordt doorgaans 50 tot 100 cm hoog. De brede bladeren en bloeistengels vormen losse pollen in plaats van compacte, scherp begrensde horsten. De vrouwelijke aren zijn drie tot zeven centimeter lang en hangen bij rijping voorover aan dunne stelen. Daardoor neemt een volwassen plant ook in de breedte enige ruimte in. De uiteindelijke ontwikkeling hangt vooral af van een blijvend natte bodem en voldoende licht.

Hoge cyperzegge bloeit doorgaans in mei en juni. De bloeiwijze bestaat meestal uit één mannelijke topaar en drie tot vijf vrouwelijke aren. Die vrouwelijke aren staan aanvankelijk meer rechtop, maar gaan later duidelijk overhangen. De urntjes zijn eerst geelgroen en verkleuren bij het rijpen naar goudbruin. De bloei is niet kleurrijk zoals bij een vaste plant, maar valt op door de waaierachtige bouw en de hangende aren.