ASTER DIVARICATUS

Aster divaricatus groeit het betrouwbaarst in halfschaduw of lichte schaduw. Onder bladverliezende bomen en aan lichte bosranden krijgt de plant doorgaans voldoende licht om goed te bloeien. In diepe, donkere schaduw worden de stengels gemakkelijker langer en losser en kan de bloei afnemen. Op een zonnige plaats is teelt eveneens mogelijk, op voorwaarde dat de bodem voldoende humus bevat en tijdens langdurige droge perioden niet volledig uitdroogt.

Een goed ingewortelde Aster divaricatus verdraagt tijdelijke lichte droogte, maar langdurig uitgedroogde grond is minder geschikt. Vooral op een warme plaats in volle zon kan een droge bodem leiden tot zwakkere groei en een kortere bloei. In halfschaduw blijft de bodem doorgaans koeler en wordt droogte beter verdragen. Een humusrijke, goed doorlatende grond die enig vocht vasthoudt, biedt de beste omstandigheden. Vermijd tegelijk een bodem waarin water langdurig rond de wortels blijft staan.

Knip de afgestorven stengels bij voorkeur in het vroege voorjaar tot enkele centimeters boven de grond terug, voordat de nieuwe scheuten sterk beginnen te groeien. De oude stengels kunnen tijdens de winter blijven staan en geven dan nog structuur aan de beplanting. Ze bieden bovendien beschutting aan kleine dieren en insecten. Terugknippen in het najaar is mogelijk wanneer een opgeruimde border gewenst is, maar is voor de ontwikkeling van de plant niet noodzakelijk.

Aster divaricatus vormt mettertijd bredere pollen en kan zich op een geschikte standplaats geleidelijk uitbreiden. Daardoor werkt de soort goed in natuurlijke borders en aan bosranden, waar meerdere planten samen een losse begroeiing mogen vormen. Controleer de omvang om de paar jaar wanneer de beschikbare ruimte beperkt is. Een te brede pol kan in het vroege voorjaar worden opgenomen en gedeeld. Plant de gewenste delen opnieuw en verwijder overtollige stukken.